Sevgili Serdar,

Yazını dikkatle okudum. Metaforların güçlü, anlatımın akıcı. Film, tren, ray, makas… Edebi yönü kuvvetli bir yazı olmuş.

Ancak küçük bir hatırlatma yapma ihtiyacı duydum.

Gazetecilik senaryoya dahil olmak değil; perdenin arkasındaki ışığı göstermektir.

Ben “aynı filmi izliyoruz” derken nostaljik bir korku hikâyesi yazmadım. Yerel siyasette tekrar eden davranış kalıplarına dikkat çektim. Çünkü şehir hafızası vardır. Gazetecinin görevi de o hafızayı canlı tutmaktır.

Siyaset sadece bütçe kalemlerinden okunmaz.
Bazen kurulmamış cümlelerden, açıklanmayan mesafelerden, sessizliklerden okunur.

“Ankara dosyası” derken kesin hüküm vermedim. İhtimali konuşmak kehanet değildir. Şehirde bir soru dolaşıyorsa, gazeteci o soruyu kayda geçirir.

Haluk Bozdoğan örneğinde de kişileri değil süreçleri işaret ettim. Yönetimsel kırılmalar nasıl başlar? Yalnızlaşma hangi aşamada görünür olur? Merkezle mesafe ne zaman sorun haline gelir? Bunlar sorulması gereken sorulardır.

“Raydan çıkmış tren yok” diyorsun.
Ben ise hızın ve yönün dikkatle izlenmesi gerektiğini söylüyorum.

Bu bir kopuş iddiası değil; bir dikkat çağrısıdır.

Gazetecilik kimsenin düşmesini istemez. Ama düşme ihtimalini konuşmaktan da çekinmez.

Kalemlerimiz farklı düşünebilir. Bu zenginliktir. Yeter ki mesele kişiler değil, kamusal sorumluluk olsun.

Mesleki saygıyla,

Ali Kemal Köseoğlu