Sevgili okurlarım,
Önce şunu söyleyeyim: Bana sahip çıkan, yazımı okuyan, paylaşan, yorum yapan her bir hemşerime minnettarım. Çünkü bu devirde bir gazetecinin arkasında okur varsa, o gazeteci hâlâ ayaktadır.

Biz burada köşe yazıyoruz. Ama bazı “akıl hocaları” çıkıp, yazdıklarımızın ciddiye alınmamasını tavsiye ediyor. Güya kimse okumuyormuş, güya kimse umursamıyormuş… O zaman soruyorum: 26.500 okunmaya dayanan yazı neyin nesi?
Hani bizi okuyan yoktu? Hani sayfamıza giren yoktu? Yalanın rakamla çürüdüğü yer tam da burasıdır.

Asıl rahatsızlık yazının kendisi değil; yazının karşılık bulmasıdır.
Çünkü gerçek, alışılmış düzeni bozar. Çünkü doğru, konforlu koltukları rahatsız eder.

Buradan bir kez daha haykırıyorum:
Yorum yapan, eleştiren, destek veren herkese teşekkür ederim. Ama şunu da net söyleyeyim; bazı yorumlar fazlasıyla ağır. Ben o yorumları ne ayıklarım ne süzerim. Okurun vicdanına bırakırım. Kim hakaret etmiş, kim fikir beyan etmiş; bunu ayırt edecek olan da yine halktır.

Gelelim asıl meseleye…
Beni “AK Parti trolü” olmakla suçlayanlara sesleniyorum: Haddiniz değil!
Ben bugüne kadar hangi belediye başkanı geldiyse programıma almışım, hangi milletvekili geldiyse misafir etmişim. Çayımı paylaşmışım, sözünü dinlemişim. Kimseyi kapıdan kovmamışım. Kimseye de kapı kulu olmamışım.

Benim kimseyle şahsi bir derdim yok.
Ama gazetecinin bir derdi vardır: Yanlışa yanlış demek.

Biraz eleştirince hemen hedefe koyuyorlar.
Etiket yapıştırıyorlar.
Yaftalıyorlar.
Çünkü alışmışlar alkışa… Alışmışlar sorgulanmamaya… Alışmışlar suskun kalemlere… Ama buradan açıkça ilan ediyorum:
Ben hiçbir siyasi partinin üyesi değilim. Ne cebimde rozet var ne dilimde slogan. Benim tarafım bellidir; halkın tarafı.

Gazetecilik;
Fotoğraf asıp şov yapana “dur” demektir.
Hizmet üretmeyene “hesap ver” demektir.
Makamı kutsallaştırana “o koltuk milletindir” demektir.

Bu yüzden rahat olun arkadaşlar.
Arkamda durabilirsiniz. Çünkü ben güce yaslananlardan değil, vicdanına yaslananlardanım.
Bugün eleştirdiğimi yarın överim, yarın övdüğümü yanlış yaparsa yine eleştiririm. Çünkü benim çizgim sabit, koltuklar değişkendir.

Son sözüm şudur:
Bu kalem korkmaz.
Bu kalem susmaz.
Bu kalem satılmaz.

Okunduysak, konuşulduysak, hedef olduysak doğru yerden vurmuşuz demektir.

Bu kalem yoluna devam edecek.
Okurla, vicdanla ve gerçeklerle…

Hoşça kalın.
Gazeteci Yazar Ali Kemal Köseoğlu